Prinsesjesdag

Ik op mijn fiets. Mijn gouden koets, noem ik 'm altijd, mijn goudkleurige fiets beladen met fietsstoeltjes en transportkrat. Ik had het me geweldig voorgesteld, in mijn Tante Betsyjurk zou ik Utrecht doorcrossen om fier alle gebouwen binnen te stappen waar ouders met hun minikroost zich bevinden. De consultatiebureaus, kinderdagverblijven en peuterspeelzalen zouden al snel weten dat Carola Roosjen bestaat.

Ik ging flyers ophangen voor mijn bedrijf, nog jong, maar kansrijk, dat ouders van jonge kinderen coacht.

 

Serieus: élke ochtend, bij het naar school brengen van haar oudere zus, loop ik met een krijsend kind onder de arm, dat ik, eenmaal weer buiten, met geweld in een fietsstoel prop, de riempjes iets strakker doe zodat ze zichzelf niet los wurmt.  

Na de vierde ochtend stond ik tussen andere ouders mijn ogen dicht te knijpen tegen de zon, maar eigenlijk tegen de tranen. Vol gêne raapte ik mijn krijskind weer eens op, probeerde de fietsstoel niet eens meer en liep met haar onder de arm de lange weg naar huis.Thuis zette ik haar in haar bedje. 'Rotkind', hoorde ik mezelf zachtjes zeggen, 'je verpest 't gruwelijk.' Time-out. Ik ging naar beneden en trof mezelf daar aan in de slachtofferhouding.

 

Ze verpest 't, maar wat verpest ze dan? Het antwoord was duidelijk: in een paar uurtjes tijd is ze in staat om mijn voorgenomen imago om zeep te helpen. Maar vooral: ze doet niet wat ik wil! En zo zat mevrouw de coach een potje zielig te doen.

Uiteindelijk vroeg ik mezelf af: wat zou ik andere ouders aanraden? Bij anderen ben ik ervan overtuigd dat het grootste gedeelte van het ongewenste gedrag van je kind, te wijzigen is door bij jezelf te rade te gaan. Zelfreflectie dus. Zo ontdekte ik, dat het geen toeval is dat ze deze week zo'n monstertje is. Ik was alleen maar bezig mijn taak als opvoeder uit te voeren, met zo'n perfectionisme, dat ik mijn doel voorbij schoot. Ik luisterde niet meer goed naar haar behoeftes, maar alleen maar naar mijn opvoedingswetten. En dit was haar reactie.

Na een lange tijd (20 minuten) haalde ik kotertje uit bed, dat ondertussen  ook rustig was geworden. Ik tilde haar op. Ze zei met een hoog stemmetje: 'Piep, piep, zegt de muis!' en ik knuffelde haar plat.

Vervolgens heb ik een buurvrouw geappt, of ze zin had in koffie. Gelukkig, dat had ze. En ze had ook nog luistervermogen. Ze kwam, volgde mijn verhaal en zei: maar met deze eerlijkheid kunnen ouders je als coach toch alleen maar meer serieus nemen?

Met elke zin die ik mocht uitspreken voelde ik me weer meer mens worden. Ging meer rechtop zitten, tot ik de statigheid van een koningin op Prinsjesdag bereikte.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    Marieke (dinsdag, 20 september 2016 22:59)

    Wat een prachtig herkenbaar verhaal!!!

  • #2

    Moos de Rijk (woensdag, 21 september 2016 12:28)

    En zo is het Carola, jij die net als wij alle stappen doorloopt.. Mooi stuk en heel herkenbaar. De schaamte dat je het niet goed hebt gedaan. En iets zegt wat uit je tenen van frustratie komt. Je eigen frustratie en die van je kind. Mooi dat na die stap er altijd weer het moment mag zijn van lief hebben voor je kind en zelfreflectie voor jezelf. Groeien doen we met vallen en opstaan, allemaal zowel klein als groot.... Je bent mijn koningin in de straat.

  • #3

    Marloes (woensdag, 21 september 2016 15:27)

    Wat een heerlijke blog! Wie kent ze niet... Die off dagen! Je schrijft heerlijk! Ik hoop dat je veel klanten krijgt!!!!

  • #4

    Dineke (donderdag, 22 september 2016 09:43)

    lieve Carola, dank voor je openhartig verhaal! Zo mooi!! En: je mag mij ook bellen als je effe wilt uithuilen, uitblazen of gewoon voor koffie en een luisterend oor: ik heb er nl twee!